یه بنده خدایی از دوستان چند وقت پیش به رحمت خدا رفت…یکی از کسانی که همه واقعا به خاطر شیرین زبونیاش و اخلاقش دوستش داشتن…بعدا توی وسایلش که نگاه میکنن به این شعر بر میخورن:
به مزارم بنويسيد كه عاشق بوده است
از جهاني به خدا رانده و فارغ بوده است
ننويسيد زنام وز نشان اين همه ام
بنويسيد غلام پسر فاطمه ام
خاك ترتب بگذاريد درون كفنم
كه بدانند غلام پسر بوالحسنم
بعد از پیدا کردن این شعر ،اونو روی سنگ مزارش نوشتن…همونطور که خودش خواسته بود…
چه مرگ قشنگی داشتی اقا سعید…
